Jest na co czekać! czyli krótki przegląd zbliżających sie premier

Tworząc nowe wpisy (aż 3 na obecną chwilę czekają w kopiach na dokończenie i opublikowanie) postanowiłam dopisać jeszcze jeden (na szczęście nie wylądował w skrzynce tylko pofrunął jako trzeci na bloga), który jako tako "wypełni" czekanie tych, którzy łaskawie poświęcili czas na czytanie moich wypocin i chcą wiedzieć, co napiszę jeszcze. Tak na marginesie - naprawdę dziękuję. Serio. Dlatego wybaczcie, że wciąż nie mam nic gotowego, z tego, co zapowiadałam. Toteż przeglądając najbliższe premiery postanowiłam wrzucić listę filmów, których wyczekuję w tym roku. Może kogoś to zainteresuje, może ktoś z Was sam odkryje, że też ma na co czekać. Bo nie ma nic lepszego niż wyczekiwanie i śledzenie wszystkich nowych materiałów, jakie wypływają do sieci - to sprawia, że czekanie jest nie raz sto razy lepsze niż sama premiera.  

Strażnicy galaktyki. No dobra, tego tytułu nie mogło zabraknąć. Umówmy się - jeśli widziało się Avengers, Iron Mana i kilka innych produkcji ze stajni Marvela to czekanie na SG po prostu obowiązuje każdego fana. No i kto nie chciałby widzieć szopa pracza mówiącego głosem Bradley Coopera, Groota dubbingowanego przez Vina Diesela i zielonej Zoe Saldany (która 4 lata temu była niebieska w Avatarze)? Niestety żaden z panów nawet w połowie nie zachęca mnie do filmu tak jak Lee Pace w roli Ronana Niszczyciela. Gość, który jest tak pięknym elfem w Hobbicie jest wystarczającym powodem, by chcieć obejrzeć coś, co raczej średnio mnie interesuje. A premiera niebawem, bo już za dwa tygodnie, dokładnie 1 sierpnia.

                                

Sin City 2: damulka warta grzechu. To jest jeden z tych filmów, na które nie wiemy, że czekamy, póki nie zobaczymy zwiastunu. W weekend majowy przypadkiem obejrzałam 1 cz. i jedyne, co mi zostało w głowie to "ciekawe, oryginalne, z pomysłem, ale kompletnie nie w moim stylu". Bo widzicie, Sin City to komiks całkowicie przełożony na film. Film, który spokojnie mógłby się stać osobnym gatunkiem filmowym. W dodatku ze świetnym klimatem podkreślonym czarno-białą kolorystyką (z odcieniami czerwieni i żółci) i całkiem przyjemną dla oka obsadą. Ale z pewnością nie dla każdego (nie w taki sposób, by się wszystkim spodobał). No, ale fani po 8 latach doczekali się kontynuacji i tak oto mamy ten świetny zwiastun. I naprawdę fajnie zobaczyć znów Bruce'a Willisa i Jessicę Albę w tym nietypowym duecie (serio, ich wątek w filmie jest jednocześnie dziwny i interesujący), a do tego coraz bardziej docenianą Evę Green i Josepha Gordon-Levitta. Mnie to wystarczy na zachętę. 

    

Interstellar. Jest tylko jeden powód, dla którego tak bardzo chce zobaczyć ten film: Christopher Nolan. Człowiek, który nakręcił najlepszego Batmana (mowa o Mrocznym rycerzu), świetną Incepcję i fantastyczny Prestiż jako jedyny może mnie zachęcić do filmu, którego fabuła brzmi zupełnie od czapy. Na Ziemi mamy deficyt zboża. Oto grupa badaczy poprzez wykorzystanie tuneli czasoprzestrzennych postanawia wyprawić się w kosmos w poszukiwaniu pomocy. Tyle mniej wiecej zrozumiałam ze skąpego opisu filmu, który w kółko się zmienia (Nolan niezbyt chętnie zdradza zarysy fabularne swoich filmów). Szczerze? Nie brzmi to ani trochę zachęcająco i gdybym nie wiedziała, jak świetne filmy kręci Nolan zwyczajnie olałabym te pozycję. Ale jeśli kręci go jeden z najlepszych mainstreamowych reżyserów Hollywood, to trzeba go zobaczyć. I bądźmy szczerzy - od czasów Mrocznego rycerza na każdy film Nolana czeka cały świat filmowy. Bo wszyscy są ciekawi, co tym razem da nam ten cholernie zdolny Brytyjczyk. Ach, i obsada. O ile nazwiska Mattew McConaughey, Jessiki Chastain, Anne Hathaway i Michaela Caine'a (który po 2005 zagrał we wszystkich jak dotąd filmach Nolana) cieszą oko, to mnie jednak najbardziej ciekawi Wes Bentley. Może dlatego, że kibicuję ludziom, którzy po odbiciu się od dna próbują na nowo sił w filmie. A po American Beauty wiem, że Bentley talent ma. A premiera już w listopadzie. 

     

Unbroken. Taggliny brzmiące: Based on the incredible true story zazwyczaj są mocno podkoloryzowane i przesadzone, ale w tym przypadku to prawda. Bo historia faceta, który święcił triumfy na Olimpiadzie w Berlinie w latach 30-tych jako sprinter, by w trakcie II wojny światowej zostać strąconym z nieba podczas lotu, spędzić ok. 50 dni na oceanie bez jedzenia i wody, a następnie trafić do niewoli w japońskim obozie jenieckim i co najważniejsze, przeżyć to, z pewnością można nazwać incredible. To film biograficzny o Louie'm Zamperini, człowieku, który miał tak dużo szczęścia w życiu, że ciężko w to uwierzyć. Za kamerą stanęła sama Angelina Jolie, co przykuwa uwagę jeszcze bardziej. Wystarczył jeden trailer, bym na gwałt szukała książki, na której został oparty i jeszcze w tym samym dniu zaczęła czytać Niezłomnego Laury Hilderson. Po trailerze nietrudno zauważyć, że film jest po prostu skrojony pod Oscary, więc już Wam przepowiadam, że jeśli się uda, to możemy się go spodziewać za pół roku po ogłoszeniu nominacji .A scenariusz napisali bracia Cohen, co w sumie już załatwia nominację scenariusz adaptowany. Co do obsady, wystarczy mi obecność Garretta Hedlunda, by mieć pewność, że obejrzę film, ale ciekawa jestem występu Miyavi'ego. To japoński muzyk, który jest kojarzony z masą kolczyków, warkoczyków, zamiłowaniem do nietypowych fryzur i zdumiewającym drygiem do gitary. Tu mamy go w roli sadystycznego strażnika, który zamienił życie Zamperiniego w obozie w piekło. Jest coś ciekawego w obserwowaniu muzyków próbujących swoich sił na ekranie, tym bardziej, że nigdy nie wiadomo dla kogo jest to zabawą, a dla kogo faktycznym sprawdzianem swoich aktorskich możliwości. W przypadku Miyavi'ego liczę na dobry efekt tego drugiego.

             

                                       

Laggies. Od jakiegoś czasu grzebiąc w filmach, które JUŻ obejrzałam zauważyłam pewną zależność - film, który mi się podoba, był wyświetlany na Sundance Festival, najbardziej rozpoznawalnym festiwalu filmów niezależnych na świecie. To musiało się skończyć moją miłością do Sundance. Nic dziwnego, że niemal każdy film, który był tam wyświetlany, budzi we mnie żywe zainteresowanie. A Laggies trafia do nas właśnie stamtąd. Mamy tu Keirę Knightley, Chloe Grace Moretz i Sama Rockwella. Jeśli mam być szczera i bez ściemniania, jaki to trailer fajny i zabawny, to powiem, że po prostu czekam na duet Knightley-Rockwell. Niestety nie wiadomo, kiedy premiera w Polsce.  

                                    

The Rover. Znów to samo. Wystarczy jeden aktor, by wiedzieć, że chce się ten film zobaczyć już, zaraz. W przeciwieństwie do styczniowej premiery Laggies na Sundance ten premierę miał w maju na festiwalu w Cannes. Co więcej krytyka bardzo pochlebnie wyraziła się o roli Roberta Pattinsona, który gra upośledzonego zakładnika głównego bohatera, Erica (Guy Pearce), co jest obiecujące dla tych, którzy w talent biednego Roberta po Zmierzchu nie zwątpili. Patrząc na trailer i materiały, film wygląda bardziej niż zachęcająco, a Pattinson wydaje się najciekawszą postacią w filmie (przynajmniej dla mnie). Jeśli ta rola naprawdę jest tak dobra, jak się zapowiada, to chyba warto czekać na film. No i całość rozgrywa się w Australii, co tylko dodaje klimatu.

Na obecną chwile to tyle z wyczekiwanych premier. No dobra, w kolejce są jeszcze Jupiter ascending, Hobbit i Kosogłos (1 cz. ostatniego tomu Igrzysk śmierci), ale na to zwyczajnie nie mam sił, by pisać, tym bardziej, że w założeniu to miał być krótki wpis. Bardzo krótki. A wyszło, jak zwykle. 
A teraz wieści parafialne. Nie wiem, czy wszyscy zdają sobie z tego sprawę, ale w nadchodzącym tygodniu czeka nas impreza w postaci Comic Con. Co prawda imprezować będą tylko ci, którzy przyjadą w tym czasie do San Diego, ale dla nas oznacza to wysyp nowych rzeczy odnośnie filmowo-telwizyjno-komiksowego świata, co sprawia, że wszyscy, którzy oczekują jakichkolwiek nowości co do ulubionych filmów, seriali, gier i komiksów zacierają ręce na myśl o środzie otwierającej ten dwutygodniowy zjazd. Prawdopodobnie pierwsze trailery najbardziej wyczekiwanych filmów tego roku pojawią się właśnie na Comic Conach (Kosogłos i Hobbit! a dla niektórych również 50 twarzy Greya choć premiera dopiero w następnym roku). Studio Marvel skutecznie podgrzewa atmosferę newsami odnośnie nowych wcieleń postaci komiksowych (Thor jesienią będzie kobieta, a nowy Kapitan Ameryka czarnoskóry), więc wszyscy są ciekawi, co szykują na Comic Conach, tym bardziej, że niedawno ogłosili swoje filmowe projekty (a właściwie samo ich istnienie) co oznacza, że przez najbliższe 10 lat mniej więcej co roku będziemy mieć jakąś marvelowską ekranizację komiksu w kinach. Comic Cony oznaczają też, że przez najbliższe 2 tygodnie internet będzie pełny filmików i gifów ze spotkań ekip z fanami. To akurat dobra wiadomość dla bywalców Tumblra ;)

I jeszcze jedno. Wczoraj był ważny dzień. Powtarzam WAŻNY. Otóż, pewien obywatel Wielkiej Brytanii obchodził swoje 38 urodziny, co sprawiało, że gdziekolwiek pojawialiście się w internecie wyskakiwał nam Benedict Cumberbatch. Myślę, że już najwyższy czas, by Wielka Brytania uczyniła z tego święto narodowe i dzień wolny od pracy. I muszę też wspomnieć, że ów szanowny Anglik zjawi się na Comic Con z racji promocji filmu Pingwiny z Madagaskaru, gdzie udziela głosu jednej z postaci (nie, nie pingwina, chodzi o jakiegoś "złego"). Czy muszę dodawać, że to dobra wiadomość?